Çok olmuş cidden yazmayalı. Nereden başlasam onu da bilemiyorum. Öncelikle okul bitti (merakta ediyorum bunları biri okuyor mu diye ama neyse) iş güç arayayım derken bir anda satış elemanı oldum bizim burada sanki herkes biliyormuş gibi de yazdım bunu. Şaka gibi lan resmen gazeteci olacağım diye heves ettim, o kadar yere başvurdum dönmedi ya la herifler. Neyse işini yapabilenlere selam ederim.

Ciddi anlamda ne yazdığımı bilmeden yazıyorum o kadar çok şey birikmiş ki toparlayamıyorum bile. Gerçi ciddi anlamda bi körelme evresindeyim sanıyorum ki ne fotoğraf  ne müzik uğraşamıyorum hiç bir şeyle özel sektörün gücü adına diyorum bu duruma. 

Ha bu arada yeni gelişme olarak şirket hayatımı sonlandırıp kendi evime çıkma atılımımı biraz rötarlı da olsa gerçekleştirmek üzereyim ve felaket derece heyecanlıyım bu duruma. Gerçi çok heyecanlı bir durumda değil en nihayetin de bekar evidir ha bu arada tanıdıklarımdan okuyan olursa da gelmeye çekinmeyin. Makarnanın her türlü çeşidiyle yıllardır aynı kalitede aynı hizmeti veriyoruz.


Neyse ağır saçmalıyorum açıkçası şu an gelirim ben yine.

Uzun zamandır stajdı, ameliyatdı derken pek zaman ayıramadım buralara hemde hırs yaptığım bir çok şeye. Nereden başlayayım onu dahi bilemiyorum aslında yaarken daha çok şarkı belirlemekle uğraştığım gerçeğide var.

Neyse bunlar konu dışı oldu biraz. Aslında burayla uğraşamadığım yaz ayları harika bir şekilde başladı. Stajla başlayan yaz bana tamamen iyi şeyler kattı. Güzel giden her şey stajın bitmesi yani benim kafamı dağıtan yegane şey iş bitince bozulmaya uğradı. Ben her zaman dediğim şeyi diyordum yine, "Olmayınca olmuyor".

Bu aralar pek yazamadım buraya ama olsun geçerli nedenlerim var kendimce. Staj başladı staj ! Hem de ne staj neresini anlatayım onu da bilemiyorum neyse bir yerden başlamak lazım

Hayatımda tanımadığım bir çok yere gittim bir çok insanla konuştum ama sanırım bu en tedirgin olduğum durum olsa gerek. Sonuçta bu insanlarla tek ortak yönümün ilk başta sadece gazetecilik veya muhabirlik olmasıydı. İlk haftam harika geçsede buna haberlerimin yayınlanmasının heyecanı da eklendi tabi, ikinci haftada gerçek kendini gün yüzüne çıkardı... 9-5 MESAİYİ UNUT !

İşin açıkcası başlıkta belirttiğim üzere bütün düşüncem bu yönde. Bu aslında biraz önceki bir muhabbet sonrası aklıma gelen bir durum. Hali hazırda final haftasından çıkmış bir gün sonrasında kurs sınavı olan bir öğrenci olarak ciddi anlamda yorulduğumu belirtmek isterim.

Ben aslında ilk başta üniversite kazandığımda fotoğraflara bakıp bu okulun çoktan beş hiç bilemedim altı sene olacağı kanısındaydım da nereden çıktı böyle sınavlar ? Belki yaşı ilerleyen hatırlamazda o fotokopi odasına gidilen an belki de benim ömrümden ömür alan durumdur. Daha fenası ise ülkede ki büyük üniversitelerin etkinliklerine öğrencilerine bakıp iç çekmek olabilir.

Yukarıda görüyor olduğunuz fotoğraf yazıların çoğunda görülen fotoğrafdır. Aslında mantıklı bir öneri sonrası sürekli bu fotoğrafın bulunduğunu fark ettim. İnternet üzerinden aldığım fotoğrafa uzun uzun baktım ve şunu fark ettim ki benim yazılarımın geneli için en mantıklı olan fotoğraf ta kendisi.

Sanırım bu görüşümden vazgeçmeme konusunda olan kararım halen devam etmekte. Bazı insanlar vardır çocuk ruhludurlar mesela çoğu zaman hoşgörülürler hatta fakat bazı insanlar var ki tenzih ederek söylemekte yarar var ufak şeylerle kendilerini kendilerine hapsedebilmeyi başarabilen insanlar.

Bu insanların kendilerini olduklarından daha olgun gösterme çabaları vardır hani işte ben buna tamamen karşı bir yaklaşım içindeyim. Herkesin derdi, yaşadıkları ve hayatı kendine zordur kendine büyüktür görüşü bizim toplum yaşamımızda kendini sıkça gösteren şeylerden. İnsanların ise bunlardan sonra değişmeleri ve gelişmeleri ise en büyük gerçek ama o içinizde ki ezilmiş kola kutusunun peşinden koşan devi ne zaman nerede bıraktınız ?

Ben her zaman aslında her zaman derken son 4-5 senedir mantığa sığınan bir insan oldum hep. Düşündüğüm mantığın her şeyi çözebileceği mantığın gerek ilişki gerek (çalışmadığıma göre) eğitim ve aklıma gelen son şey sosyal hayatta duygu denilen zıkkımdan bir adım önde olduğunu düşündüm ama orası öyle değilmiş pek onu idrak etmem sancılı oldu ki hatta bu sancılar devam etmekte.

Bu sırada zaten gerçeklik olarak söylüyorum bunu mental veya soyut bir olay değil nefesim dahi kesilme noktasına geldi. Çünki sürekli mantık hali içerisinde olduğumdan ki şu an bir sevilme açlığı hissetmekteyim en güçlü şekilde bunu mantığımla halletmeye çalıştım yani "Abi kız dediğin şöyle böyle vs vs" derken bir anda karşımda "Mal mısın lan ? Öyle iş mi olur ?" diyen insanlar güruhuyla karşı karşıya kaldım ki ben kolay kolay inanan veya dinleyen bir insan olmadığım halde bu duruma hak vermiş durumdayım.

Kafam yani tabi genelleyerek söylenmiş bir şey durmak üzere sanırım. Yine daha doğrusu yeniden kendimle ilgili bir çıkış göremediğim durumlar yaşamaktayım sanıyorum. Sanırım günümüz de biraz bencil bir hal almış durumdayım farkında olmadan.

Belirli zamanlarda belirli konularda yönlendirilme durumlarına uğradığım için ve bunun yanında artık yaş büyüdükçe insanlar kendi durumlarına kendi hallerine yöneldikleri için biraz yalnızlık hissine kapılmış olmam normal diye düşünüyorum kendi adıma. Alışık olmadığım bu durumu toparlıyamıyorum yalnızca.