Şöyle ki dışarı çıkarken iki bira içerken çok nadir olarak insanları aradığım doğrudur bu bana kendi yaşadıklarımın getirisi olan bir durum. Tamam ben insanlarla oturmaktan keyif alıyorum ama ne biliyim hadi buluşalım o zaman demekten zevk almıyorum.
Zaten insanlarla kendim hakkında en ufak bir şey bile paylaşamıyorum bu güvensizlik safsatalarından değil ben direk konuşmayı beceremiyorum. Araya kaynamasın biraz da insanların ağzının torba olmadığının yani bazılarının öyle olduğunu biliyorum.
Bir de çelişkiler var evin kapısını anahtarla açmaya bayılan ben zilede basmak istiyorum da sonradan n'oluyor lan sorularıyla kafamı bunaltıyorum.
Bu çok karamsar bir yazı oldu ama neyse artık.
İşin özü şu ki yalnızlığa daha doğrusu özgürlüğüme bayılıyorum ama bunun yanında onun içinde kaybolma korkusu beni en çok düşündüren şey.
Aslında küçükken bile doktorluk ne biliyim başka şeylerin hayali yerine bunu düşünürdüm ki benim özgürlük anlayışım senin anladığın hiç değil buna da kavuştum ama şimdi duvarın önünde öyle duruyorum.
