Ne bileyim inandığım şeyleri yapmak insanları zerre dinlememe isteği cidden ağır basıyor bana. Ben her zaman duruyorum çok insan yoktu yani etrafımda kendi kendime büyüdüm biraz tabi ki bu burnu havada olmayla aynı şey değil. Kendim öğrendim. Mesela ilk öğrendiğim şey kendimin önüne kimseyi koymamak oldu.
Bunu ufak bir deneyimden sonra öğrendiğimde bencil oldum. Bundan kurtulduğumda ortayı buldum belkide.
Çoğu zamanda fark ettim ki kendimi sürekli yıkan üzen aslında yine benim. Kafama taktığım şeyleri üstelediğim inat ettiğim hatta üzüldüğüm şeyleri bile gözardı etmeye başladım bununla beraber gülmeyi , gülmekle beraber de kötü durumları kendimden uzakta tutabileceğimi fark ettim.
Tabi bunlar olduktan sonra da çevremi suçlamaya başladım haliyle çünkü ben kendi gözümde büyümüştüm artık fakat çuvallamam tabi ki de fazla uzun sürmedi yine bir badireyle karşı karşıya kaldığımda kafamın bir arıza verdiğini fark ettim ki bununda ortasını bulmam uzun zaman almadı.
Bunlardan sonrasında ise bir boş verme durumu bir düşünmeme eylemine giriştim. Etrafa alakasız olmaya ne bileyim belki de çoğu insanı uzaklaştırmaya başladım. Kısacası arkadaş ilişkilerimi düşünmedim hiç onu akışına bıraktım ki hala da öyle kalan kalıyor sonuçta sevgili olma durumlarını gelince içimden geldiği gibi davranıp hiç düşünmedim. Sonuçta şöyle bir durum var ne kadar doğaçlama o kadar güzel tabi bunu yaparken kendimi zerre saklamadım sonuçta neysem o. Zaten öğrendiğim en sağlam şeylerden biri de bana kalırsa yalan söylememek.
En sonunda ise biraz sinirli gülünecek çok şeyi olan baya gülen ağzından cımbızla laf çekilen biri oldum.
Sonuç olarak ise mutluyum.
