Belirli zamanlarda belirli konularda yönlendirilme durumlarına uğradığım için ve bunun yanında artık yaş büyüdükçe insanlar kendi durumlarına kendi hallerine yöneldikleri için biraz yalnızlık hissine kapılmış olmam normal diye düşünüyorum kendi adıma. Alışık olmadığım bu durumu toparlıyamıyorum yalnızca.
Yani şöyle bir durum var ki hissizleştim sanki. Boş boş bakıyorum gibime geliyor çoğu zaman ve inanki bu çok rahatsız edici bir durum. Farkına vardığım şey ise değişmem gerektiği artık gördüklerimden daha da fazla acımasız bir dünya ile baş başa kalmak üzereyim ve bu sanırım son sınav gibi gördüğüm bir durum.
Kısacası kararım manevi açıdan değişmek sanırım farkındayım ki ben kendime katlanamazken başka bir insanın veya çevremdeki insanların bana katlanmasını beklemek fazlasıyla haksız bir durum olacaktır. Çocuk gibi davranmak derler ya bunun kendisi saçma zaten anlamıyorum ki birden büyümeye çalışan insanları.. Bu ne çabuk olma çabası !
Neyse sonuca bağlayacak olursak ben biraz hızlı büyüdüm (Benim derdim bana) ve burada biraz kalmak istiyorum, değişemiyorum. Elimden gelmediğinden değil biraz yorgunluktan ama değişmeyi yani biraz daha sakinleşmeyi düşünüyorum.
