Ben aslında en az seviyede dert edinebilen bol mutluluğu seven bir insanım.

Yani olumsuzlukları kafaya takamıyorum pek olmuyor yani.

Bir de benim de herkes gibi huylarım var ama bazen bunlar sert mi kaçıyor diye de düşünüyorum. Mesela bir erkeğe göre fazla duygusal olduğumu düşündüm hep. Ya değilsem ne bileyim sonuçta ben hayatında hediye almamış ben mesela en basitinden.

Bir de şu var ki ben zamanı tutturamıyorum. Doğru olan yanlış olan zamanı göremiyorum öyle ne bileyim geldiği zaman yapıyorum bir şeyler ki bak ben ondanda kaybediyor olabilirim.

Son zamanlarda yani tarif edilemez bu mutluyum.

Bu kadar her şey yolunda bu kadar güzel olmamıştı uzun zamandır. Bundan kastım yüzde yüz bi şekilde hiç bir şeyin ters gitmemesi olsa gerek. Fakat ben yine biraz eksik hissediyorum her zaman ki gibi ama şunun farkındayım bu sürekli böyle kalası bir durum onun farkındayım o yüzden de çok önemsemiyorum sanırım.

Aslında şu daha büyük bir olasılık ki kendime yalanda söylüyor olabilirim. Bir yandanda "Abi insan niye kendini kandırma ihtiyacı hissetsin" diye de düşünüyorum ama haksız mıyım bu konuda hiç bir fikrim yok.

Mesela benim hayattaki en büyük zevkim bir pazar kahvaltısıdır belki de bir hafta içinde ki en zevk aldığım andır ama bu şu son zamanlar çok farklı durumlara girmiş bir durum. Tabi ki kendinden hiç bir şey kaybetmedi ama bir eksik var gibi de gelmiyor değil.