Bazen böyle kalabalık olduğunda sokakta filan kafam patlayacak gibi oluyor seslerden. Sıkıntının tamamen sokaktan veya ortamdan hadi hiç olmadı insanlardan kaynaklı olduğu kanısı hakimdi hep şu zamana kadar fakat yavaş yavaş jeton düşünce sıkıntının bende olduğunu görmemem için hiç bir neden olmadığını fark ettim.

Sıkıntı şu ki ben kendimi yalnız kalmaya alıştırmışım veya etkenler tarafından biraz buna maruz kalmışım sanırım.

Ne bileyim derin bir sessizlik benim en mutlu olduğum zamanlar ki şöyle bir durumda var ben konuşmadan derdimi ne kadar anlatabiliyorum o da soru işareti.

İnsanların hakkımda belirli yargılara varmasını veya bana bir kılıf uydurmalarını anlayışla karşılıyorum yani kendini açmayan konuşmayan bir insanı ne kadar tanıyabilirsin ki ? Aynı zamanda da bu insanların sorunlarını cidden merak eder haldeyim benimle konuşmamış iletişime geçme zahmetin de bile bulunmamış kişiler ağızlarını açtıkların da dünyadan tiksinir hale geliyorum.

Biraz fazla karamsar olduğunun farkındayım olayların ama ben konuşabilen bir insan değilim niye değilim orası zaten ayrı bir konu tabi benim için. 

Özetle durum budur.