Aslında şarkıdan etkilenip yazmak ama bu neyse ben devam edeyim.

Ben hiç bir zaman derdimden gocunan bir insan olmadım yani anlatmaktan çekinen. Yeni tanıştığım bir insana anlattıklarımla neredeyse on beş seneyi devireceğim arkadaşıma anlattığım şeyler kelimesi kelimesine aynı aslında. Bundan çekinmiyor hatta aynılarını söylüyor olma sebebim ana başlıkları veriyor olmam ya da benim direk konuşamıyor yani anlatamıyor olmam. 

Düşündüm bununla ilgili aslında benim vardığım sonuç doğru kelime seçemediğim ve çabuk düşünemediğimdi. Ha tabi dışarıda ki çoğu insana bakarsak ki çoğunu da aynı zamanda tenzih ederim bu argo bir şekilde mallıktı.

Şimdi şöyle bir durum var ki fark ettiğim insanlar haklıda olsa haksız da biri veya birilerini arkada bırakırken vicdan azabı ya da buna benzer veya uzakta denilebilir pişmanlık tarzı bir duygu duyuyorlar.

Haksız olduğu durum anlaşılır hatta kesin bir suretle çoğu zaman kabul edilebilir bir durum fakat giden kişi ya haklıysa ?

Bana göre bu durumda olay tamamen farklı bir boyut kazanır şöyle ki haklıysan böyle bir durumda ya cidden somut yani kastım maddi durumlar vardır gitmen gerekir bunun yanında manevi olarak bir ilişki olarak bakarsak sevgi bitmesi ilgi kaybolması arkadaşlığa bakarsan bir rahatsız etme durumları. Sonuçta bu konuda bence vicdan azabı duyulmamalı aksine kişi mutlu olmalıdır bu doğru söylemektir bana göre.

Ben olumsuz hallerde umudunu yitirmeyen bir insan olmayı kendim seçmedim doğuştan böyle olduğum su götürmez bir gerçek olarak benimle yaşıyor.

Hayatımda hiç bir zaman bir kere olmayan bir şeyi zorlamadım yapmam da lan zaten. Kafaya takmaya giriyor bu ama ben kafamın boş olmasından fazlasıyla hoşnut bir haldeyim bu da var.

Şimdi şu anlaşılmayan noktaya gelelim ben çoğu zaman susar oturur tipte bir insanım onun dışına hiç bir zaman çıkmadım. Hem ben konuşmayı sevmem hem de vereceğim cevap genelde ters olacağı için susmayı tercih ederim  bunun zararını hiç görmedim ya da benim başıma hiç gelmedi bu.

Kendimi hiç bir zaman gizemli biri olarak da tanıtmadım işin açıkcası. Ama şu var ki beni bile anlamaya yetmiyor bazen olmuyor abi olmayınca. Sonra tabi bunu düşünmesi bana kalıyor hatta ulan kör müsün ya ? şeklinde yakarışlarım bile oluyor.