Bazen böyle kalabalık olduğunda sokakta filan kafam patlayacak gibi oluyor seslerden. Sıkıntının tamamen sokaktan veya ortamdan hadi hiç olmadı insanlardan kaynaklı olduğu kanısı hakimdi hep şu zamana kadar fakat yavaş yavaş jeton düşünce sıkıntının bende olduğunu görmemem için hiç bir neden olmadığını fark ettim.

Sıkıntı şu ki ben kendimi yalnız kalmaya alıştırmışım veya etkenler tarafından biraz buna maruz kalmışım sanırım.

Ne bileyim derin bir sessizlik benim en mutlu olduğum zamanlar ki şöyle bir durumda var ben konuşmadan derdimi ne kadar anlatabiliyorum o da soru işareti.

İnsanların hakkımda belirli yargılara varmasını veya bana bir kılıf uydurmalarını anlayışla karşılıyorum yani kendini açmayan konuşmayan bir insanı ne kadar tanıyabilirsin ki ? Aynı zamanda da bu insanların sorunlarını cidden merak eder haldeyim benimle konuşmamış iletişime geçme zahmetin de bile bulunmamış kişiler ağızlarını açtıkların da dünyadan tiksinir hale geliyorum.

Biraz fazla karamsar olduğunun farkındayım olayların ama ben konuşabilen bir insan değilim niye değilim orası zaten ayrı bir konu tabi benim için. 

Özetle durum budur. 

Yahu şimdi benim anlamadığım nokta niye bir abartı var hep.

Durumların,sözlerin abartılması ? Olmasa olmaz tabi böyle bir durum da var. Böyle önemli biri olmaya da gerek yok çünkü insanların konuşması gereken bir şeylere ihtiyacı var değil mi ?

Tabi durumlar biraz değişken oluyor gerçi ne olduğunun da bir önemi yok yani konu olarak.

Ben şahsen durumdan rahatsız değilim ama konuştukça niye yanlış anlaşıldığı mı veya bazen niye söylemem gereken şeyi söylemediğimi merak eder haldeyim. En azından ona benzer bir şey de söylenebilir ama ben tercihen susmayı seçiyorum.

Cidden kendimi üstün görme gibi bir çabam yok ama bazen de kırılıyor muyum acaba bir şeylere artık yavaştan ? Yani bu gülme olayı acaba kesin çözüm mü diye düşünüyorum sorguluyorum ama selimde olanın ya da kalanın da bu olduğunun farkındayım açıkcası.

Sonuçta belli başlı yapmam gereken şeyler yaşamam gereken bir hayat olduğunun farkındayım  nereye kadar olan veya olmayan şeyleri kafama takabilirim ki ?

Sonuç olarak her ne kadar böyle iyi olsam da daha iyi olmak için uğraşıyorum en azından biraz daha çoğul olabilmek yani.

Aslında başlık biraz saçma oldu denebilir ama durumun özeti böyle.

Şöyle ki dışarı çıkarken iki bira içerken çok nadir olarak insanları aradığım doğrudur bu bana kendi yaşadıklarımın getirisi olan bir durum. Tamam ben insanlarla oturmaktan keyif alıyorum ama ne biliyim hadi buluşalım o zaman demekten zevk almıyorum.

Zaten insanlarla kendim hakkında en ufak bir şey bile paylaşamıyorum bu güvensizlik safsatalarından değil ben direk konuşmayı beceremiyorum. Araya kaynamasın biraz da insanların ağzının torba olmadığının yani bazılarının öyle olduğunu biliyorum.

Bir de çelişkiler var evin kapısını anahtarla açmaya bayılan ben zilede basmak istiyorum da sonradan n'oluyor lan sorularıyla kafamı bunaltıyorum.

Bu çok karamsar bir yazı oldu ama neyse artık.

İşin özü şu ki yalnızlığa daha doğrusu özgürlüğüme bayılıyorum ama bunun yanında onun içinde kaybolma korkusu beni en çok düşündüren şey.

Aslında küçükken bile doktorluk ne biliyim başka şeylerin hayali yerine bunu düşünürdüm ki benim özgürlük anlayışım senin anladığın hiç değil buna da kavuştum ama şimdi duvarın önünde öyle duruyorum.

Başlıkla alakalı olarak benim sürekli tekrarladığım durum.

Her zaman derim insanlara yüzdeki kasları çalıştırmak çok zor bir durum değil diye bunu söylüyor olmamın sebebi ise mutlu olmanın temeli olarak gülmeyi bilmek diye düşünmem olsa gerek.

Ama şimdi düşünsenize bir cidden öyle değil mi yani benim bütün mantık yollarım buna çıkıyor aslında.

Durumlar farklı olabilir mutlu olmanın yolları filan bunlar saçmalık aslında milyon tane yolu var en az benim bildiğim yani demeye çalıştığım kimsenin aklıyla olmaz. Mesela bana sorsan ben müzik dinlerken,içten içe gülerken,kahve içerken daha uzar gider de neyse ben mutlu oluyorum böyle şeylerle.

Ya baktığında şöyle bir durum var bazı muhabbetler insana keyif verirken bazıları çok boğuyor ve insan bu durumlarda zorakilik hissediyor. Buna etken olarak bir durum şu var ki ön yargı basit bir anlatımla seni kabuğuna göre değerlendirip seni tanıdığını zanneden fakat bugüne kadar seninle bir kelam etmemiş insanlar.

Neden böyle iddialar var merak ederim hep sanırım ki altta kalmamak olsa gerek. Bazı konular gelir ya da sen daha deneyimlisindir ama altta kalmamak burda yine ortaya çıkar. Aslında insanlar egosu bir çok şeyin önüne geçmekte sanırım.