Ben her zaman aslında her zaman derken son 4-5 senedir mantığa sığınan bir insan oldum hep. Düşündüğüm mantığın her şeyi çözebileceği mantığın gerek ilişki gerek (çalışmadığıma göre) eğitim ve aklıma gelen son şey sosyal hayatta duygu denilen zıkkımdan bir adım önde olduğunu düşündüm ama orası öyle değilmiş pek onu idrak etmem sancılı oldu ki hatta bu sancılar devam etmekte.

Bu sırada zaten gerçeklik olarak söylüyorum bunu mental veya soyut bir olay değil nefesim dahi kesilme noktasına geldi. Çünki sürekli mantık hali içerisinde olduğumdan ki şu an bir sevilme açlığı hissetmekteyim en güçlü şekilde bunu mantığımla halletmeye çalıştım yani "Abi kız dediğin şöyle böyle vs vs" derken bir anda karşımda "Mal mısın lan ? Öyle iş mi olur ?" diyen insanlar güruhuyla karşı karşıya kaldım ki ben kolay kolay inanan veya dinleyen bir insan olmadığım halde bu duruma hak vermiş durumdayım.