Ne bileyim inandığım şeyleri yapmak insanları zerre dinlememe isteği cidden ağır basıyor bana. Ben her zaman duruyorum çok insan yoktu yani etrafımda kendi kendime büyüdüm biraz tabi ki bu burnu havada olmayla aynı şey değil. Kendim öğrendim. Mesela ilk öğrendiğim şey kendimin önüne kimseyi koymamak oldu.
Bunu ufak bir deneyimden sonra öğrendiğimde bencil oldum. Bundan kurtulduğumda ortayı buldum belkide.
Çoğu zamanda fark ettim ki kendimi sürekli yıkan üzen aslında yine benim. Kafama taktığım şeyleri üstelediğim inat ettiğim hatta üzüldüğüm şeyleri bile gözardı etmeye başladım bununla beraber gülmeyi , gülmekle beraber de kötü durumları kendimden uzakta tutabileceğimi fark ettim.
